شعری از هوای امروز زندگی...

هوای زندگی ابری‌است

و هم‌چون من

حقیقتی است ناگفته

باران!

خاطره‌ها

از غصه لبریزند

و کو‌ه‌ها

آن پستی و بلندی‌های همیشه

در لغزش آنی گریه

سرگردان!

من ماندگان نخواهم بود

در سرای انتظارٍ این بارٍ مرگ

و آینده «خنده‌»ای است

برای لحظات نابِ ناممکن!

                                 «راستی چه خوب که فریده هنوز با من است

                                 و هر روز غروب

                                 به امید دیدن دوباره‌اش

                                 قدم‌هایم را سریع‌تر بر می‌دارم.»

تقدیر کجایِ این راه را اشتباه رفته بود؟!

ای دختر فروردین‌زاده‌ی مرز و بومِ فنا

شایسته نیست تو را

تحمل این همه غصه و خون و فلسفه

در دیاری که مردمانش

ما را گرسنه می‌دانند!

عشق چه حقیقت مضحکی است این‌جا

                                         «این‌که هر روز غروب دلت بخوا

                                         زودتر بِری

                                         تا بِرسی»

به سرآغاز شبی تازه

بوسه‌ای دیگر

و آغوشی تنها!

تقدیر کجای این‌ راه را درست آمده

ای دختر امیدواری روزهای کوچک

دنیای کوچک

و قدم‌های استوار

که تنهایی‌مان را

این‌گونه لذت‌بخش و افسون‌گر گردانده...

                                         «راستی رضا هم رفت

                                         وقتی ساعت پنج بار نواخت

                                         و آقا محمد راننده

                                         هنوز در خماری شب قبل بود!»

و چه بد شد که رفت.

او رفت

تا دگربار دروازه‌های شهر «هنر» را

از پایین‌ترین جای ممکن بنگرد

و می‌دانست

«کفش‌های کلاش»

خاطره‌ی روزهایی بودند

که همیشه می‌خندیدم.

راستی علی هم ماند

در کنار هیوا

همان که بدجوری انسان بود

و همه

در انتظار روزی که

«زمین

در گردابی از خون و فلسفه

خفه خواهد شد»*

و فریده

آن بانوی همیشگی باران

تا گفتن این حقیقتِ ناب

می‌ماند...

می‌ماند...

     می‌ماند...

* شعری از علی

/ 7 نظر / 8 بازدید
ساهی

سلاو کاک ئه نوه ر شعریکی جوان و ته واو خاسه به ریزم به شیعریکی فارسی هاتوومه وه و چاوه ریی سه ردانتانم و بوچوونتان ریزیکی تایبه ت

رضا

سلام انور سلام انور سلام انور سلام انور بذار تا جائيکه دلم ميخواد گريه کنم...

گابو۲

سلاو ئه نوری به ريز ته نيا ده م هه وی بزانم بو نانوسی هيوادارم ئه م جومله ی وولفی له بيير که ي (نوشتن يعنی نوميدی مطلق)و ئه و ه ت له بير بی که(تنها راه نجات از زندگی غرق شدن در ادبيات است)سهر که وتو بی وه ره سه ر ويبلايگه که م شيعريک بو تو هه مو ئه و که سانه ی وه ک تونه

فائزه

سلام. شعر اونقدر غمگین بود که هربار می خوندمش از گذاشتن کامنت منصرف می شدم ولی امروز یه بهانه دیگه دارم برای گذاشتن کامنت! قالب نو مبارک خیلی خوشرنگه و قشنگ!

فائزه

سلام. شعر اونقدر غمگین بود که هربار می خوندمش از گذاشتن کامنت منصرف می شدم ولی امروز یه بهانه دیگه دارم برای گذاشتن کامنت! قالب نو مبارک خیلی خوشرنگه و قشنگ!

رضا

سلام انور gehgah be ID t ye negahi bendaz kem kem mixam bixialet beshem ... nezeret chiye ?

هیوا

انور هم رفت و امروز ما(من و نیشتمان) مادرش را زیارت کردیم ولی من شکستگی را در چهره و دلش دیدم نه در پایش ولی باز انور مانده است در حین رفتن