بودنی با تو

زير يک سقف

و فرار من

از تکرار و هجوم زمزمه ی حروف!

مرا با تو حرفی نيست

چرا که پستان های مادری مادر را

                                        اين بار

                                        مردی از اقليم فنا

                                         مردی از ديار خردين های مکرر مکيده است

و اين نوزاد نيمه جان را

بهايی گزاف بايد

تا تولد ديگر بار درخت های هلو.

مرا با تو حرفی نيست

چرا که رفتن های ديروز و

نرسيدن های هميشه

لب های وحشی مرا

به لب های ترسوی تو رساند

                                 و سخن را

                                               و لب را

                                                   پايانی اندوهناک تر از اين نخواهدبود... .

  
نویسنده : انور حسن پور ; ساعت ٦:٤۸ ‎ب.ظ روز ٦ امرداد ۱۳۸٤
تگ ها :