يک فيلم جديد!

سگ های پوشالی ساخته ی سام پکين پا و با بازيگری بی نظير داستين هافمن. محشر بود. ديوانه ام کرد. تلفيق سکانس های فيلم به حدی استادانه و ماهرانه صورت پذيرفته بود که آدم از تعجب شاخ در می آورد. خيلی دلم به حال خودم سوخت. از اين لحاظ که دلم را خوش کرده ام به اينکه داستان می نويسم. مردم هم می نويسند ما هم می نويسيم مردم هم فيلم می سازند و ما هم ... تنها چيزی که از سينما سرمان شده است ـ البته اگر خيلی زياد لطف داشته باشيم و زحمت کشيده باشيم و کلی سرمان را درد آورده باشيم ـ اين است که بنشينيم پشت کامپيوتر و از فيلم هايی که ديگران آفريده اند تعريف کنيم. به قول پدرم که قديما می گفت: حيفه نون! آخه تو هم شدی بچه؟ حالا از حق نگذريم راست می گفت. آخه منم شدم بچه. بايد سعی کنم. بيشتر و بيشتر. اين ديگر حديث کن فيکون نيست. اين حديث حديث مبارزه است و ترديد را پذيرا نيست.

  
نویسنده : انور حسن پور ; ساعت ٧:٥٢ ‎ب.ظ روز ٢٤ اردیبهشت ۱۳۸٤
تگ ها :